راهنمای جامع زخم فشاری

زخم بستر زخم‌هایی هستند که در اثر فشار طولانی مدت روی پوست شما ایجاد می‌شوند. افرادی که برای مدت طولانی بی‌حرکت هستند، مانند افرادی که بستری هستند یا از ویلچر استفاده می‌کنند، بیشتر در معرض خطر زخم بستر هستند.

زخم فشاری که گاهی به عنوان زخم بستر نیز شناخته می‌شود اغلب در افرادی که توانایی حرکتی محدودی دارند و قادر به تغییر موقعیت برای مدت طولانی نیستند، رخ می‌دهد. نشستن یا دراز کشیدن در یک موقعیت ثابت برای مدت زمان طولانی جریان خون را به ناحیه تحت فشار کاهش می‌دهد، به دنبال این کاهش خونرسانی و تداوم وارد امدن فشار یا ساییدگی به پوست، پوست و بافت زیرین ان دچار اسیب میشوند که میتواند از یک تغییر رنگ ساده پوست شروع شود و در نهایت به زخمهای عمیق و عفونی و حتی درگیری عضلات و استخوانها ختم شود.

شایع‌ترین مکان‌ها برای زخم‌های فشاری، جاهایی هستند که استخوان نزدیک به پوست است. این نواحی شامل کمر، باسن، باسن، آرنج، پاشنه پا و مچ پا می‌شود.

افرادی که پوست نازک‌تری دارند و افرادی که توانایی حرکتی محدودی دارند (یا اصلاً توانایی حرکت ندارند)، بیشتر در معرض ابتلا به زخم بستر هستند. این افراد شامل افراد زیر می‌شوند:

• ✓در کما یا حالت نباتی هستند.
• ✓فلج را تجربه می‌کنند.
• ✓از صندلی چرخدار استفاده می‌کنند.
• ✓از گچ، آتل یا پروتز استفاده می‌کنند.

زخم بستر خطر ابتلا به عفونت‌های باکتریایی بالقوه کشنده مانند سلولیت و عفونت خون را افزایش می‌دهد. ممکن است نیاز به قطع عضو باشد. در سراسر جهان، زخم بستر سالانه منجر به مرگ بیش از 24000 نفر می‌شود. گاهی زخمها به بافتهای زیرین گسترش میابند و عفونت زخم به اشکال زیر انتشار می یابد

• ✓باکتری در جریان خون شما (باکتریمی)، که می‌تواند منجر به مننژیت باکتریایی یا اندوکاردیت شود.
• ✓عفونت‌های استخوانی (استئومیلیت) یا عفونت‌های مفصلی (آرتریت سپتیک).
• ✓عفونت‌های استرپتوکوکی گروه A، از سلولیت گرفته تا فاسئیت نکروزان (بیماری گوشت‌خوار).